dton Payu bpen dèk        baang-kráng pêaun pêaun dàa wàa kăo  lór-lian

kăo tam-hâi kăo gròd láe sĭa-jai         kăo gèb aao maa kíd    chán bòrk kăo wâa         

kam-pûud khŏng kon-èun tam-hâi rao túg-jai mâi dâi      thâr rao mâi gèb aao maa

sài-jai

        ตอนพายุเป็นเด็ก    บางครั้งเพื่อน ๆ ด่าว่าเขา  ล้อเลียนเขา      ทำให้เขาโกรธและเสียใจ    เขาเก็บเอามาคิด       ฉันบอกเขาว่าคำพูดของคนอื่นทำให้เราทุกข์ใจไม่ได้    ถ้าเราไม่เก็บเอามาใส่ใจ

        mêua pêaun lór-lian rao rŭu dàa rao             dtàe thâr rao mâi sŏn-jai

kam-pûud yâe yâe khŏng kăo              kăo gôr jà mâi rúu-sèuk sà-nùk iìk

dtòe-bpai         láe kam-pûud khŏng kăo gôr jà mâi-mii pa-lang por tam-hâi

rao túg-jai         práw rao mâi yoorm hâi kam-pûud lào-nán maa tam-ráai

kwaam rúu-sèuk khŏng rao aeng

        เมื่อเพื่อนล้อเลียนเรา  ด่าเรา  แต่ถ้าเราไม่สนใจคำพูดแย่ ๆ ของเขา       เขาก็จะไม่รู้สึกสนุกที่จะแกล้งเราอีกต่อไป          และคำพูดของเขาก็จะไม่มีพลังพอทำให้เราทุกข์ใจ    เพราะเราไม่ยอมให้คำพูดเหล่านั้นมาทำร้ายความรู้สึกของเราเอง

        dtàe thâr rao gròd kăo gôr jà sà-nùk láe sà-jai        láe jà hăa vi-tee glâeng

mâak-khêun iìk          yîng-bpai-kwàa-nán thâr rao gròd láe dàa glàb kon tîi krîet

láe mâi-mii kwaam-sùk mâak tîi-sùd gôr kuu rao            práw rao dtông kíd láe

waang-păan wâa                rao jà dàa kăo yang-ngai hâi kăo jeb-bpòud jai mâak tîi-sùd láew thâr rao dàa kăo     kăo gôr dàa rao iìk tá-lóh gan bpai-bpai maa-maa  mâi-mii tîi sîn-sùd

        แต่ถ้าเราโกรธเขาก็จะสนุกและสะใจ          และจะหาวิธีแกล้งเรามากขึ้นอีก       ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเราโกรธและด่าเขากลับ        คนที่เครียดและไม่มีความสุขมากที่สุดก็คือเรา       เพราะเราต้องคิดและวางแผนว่า      เราจะด่าเขากลับยังไงให้เขาเจ็บปวดใจมากที่สุด      แล้วถ้าเราด่าเขา  เขาก็ด่าเราอีก   ทะเลาะกันไป ๆ มา ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด

        hěn mái wâa      rao kuu kon tîi tam-hâi dtua rao aeng túg-jai mâak tîi-

sùd          práw rao lêuk dái wâa jà gèb aao kam-pûud khŏng kon-èun maa

kíd  mái          thâr rao lêuk tîi jà gèb aao maa kíd          rao nân-làe tîi bpen

kon tam-hâi dtua aeng túg-jai      dtàe thâr rao lêuk tîi jà mâi sŏn-jai gàb

kam-pûud khŏng kon-èun           kam-pûud lào-nán gôr tam-hâi rao túg-jai

mâi-dâi loei

     เห็นไหมว่า   เราคือคนที่ทำให้ตัวเราเองทุกข์ใจมากที่สุด    เพราะเราเลือกได้ว่าจะเก็บเอาคำพูดของคนอื่นมาคิดไหม       ถ้าเราเลือกที่จะเก็บเอามาคิด     เรานั่นแหละที่เป็นคนทำให้ตัวเองทุกข์ใจ       แต่ถ้าเราเลือกที่จะไม่สนใจกับคำพูดของคนอื่น      คำพูดเหล่านั้นก็ทำให้เราทุกข์ใจไม่ได้เลย

No one can make us feel sad as much as ourselves.

When Payu was still young, his friends would insult and mock him, making him feel angry and sad. He would come back and think about it, but I would tell him not to take what others had said to heart. That way, they would not hurt us.

As long as we do not care when they say bad things, they would not find it fun to tease us any longer and would stop. That is because their words are not powerful enough to make us feel bad since we do not let them hurt us.

However, if we were to be angry, they would enjoy teasing us and also continue to find other ways to do so. Moreover, if we were to be angry and insult them back, the ones who will be the most stressed and unhappiest would be ourselves because we will have to plan the best comeback to their insults. Additionally, there will be no end to the argument, as each side would keep insulting each other continuously.

Do you see now that the only one who has the ability to cause us to feel sad is ourselves? If we do choose to listen to and overthink about others’ hurtful words, we are the ones who will become unhappy. However, if we do not mind what they say, those insulting words would then never be able to make us feel sad.

Leave a comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.